slajd 2

Suszenie kukurydzy

Suszenie kukurydzy Dwie metody suszenia kukurydzy - metodą wysokotemperaturową w specjalnych suszarniach - dwuetapowo wykorzystując oszczędną technikę niskotemperaturową.

 

Dwie metody suszenia kukurydzy

- metodą wysokotemperaturową w specjalnych suszarniach

- dwuetapowo wykorzystując oszczędną technikę niskotemperaturową.

Kukurydza stanowi podstawę wyżywienia drobiu i trzody chlewnej. To najważniejsze zboże paszowe na świecie. Powierzchnia uprawy powiększa się z roku na rok. W polskich warunkach klimatycznych rolnicy zbierają ziarna kukurydzy o wilgotności około 30-40%.

Suszenie ziarna kukurydzy jest procesem drogim, pochłania około 30% kosztów uprawy, natomiast przy nieumiejętnym przeprowadzeniu procesu konserwacji materiału lub niskim plonie mogą osiągnąć nawet 50% nakładów. Odpowiednio przechowywane ziarno kukurydzy powinno być  wysuszone do wilgotności poniżej 15% i schłodzone do temperatury poniżej 10 °C. Suszenie można przeprowadzić metodą wysokotemperaturową w specjalnych suszarniach lub podzielić na dwa etapy i w drugim etapie wykorzystać oszczędną technikę niskotemperaturową.
Suszenie dwuetapowe podyktowane  jest względami ekonomicznymi, ponieważ po osiągnięciu wilgotności ziarna poniżej 20% suszenie wysokotemperaturowe staje się nieopłacalne a stwarza możliwości dosuszenia w niższej temperaturze w silosie lub magazynie płaskim.
Ziarno wysuszone do 13-14% wilgotności nadaje się do przechowywania, bez narażania go na utratę wartości.

Dwuetapowe suszenie ziarna kukurydzy jest bardziej opłacalne niż przeprowadzane suszenie do wilgotności 12% w krótkim okresie czasu. Przyspieszenie pociąga za sobą duże straty paliwa i powoduje spadek dobowej wydajności suszenia.
Najefektywniejszy jest dwufazowy proces suszenia. Pierwsza faza to suszenie wysokotemperaturowe, gdzie temperatura czynnika suszącego sięga do 140 °C a temperatura ziarna nieznacznie wzrasta i nie zmienia się do momentu osiągnięcia 28-24% wilgotności ziarna. Pierwszy okres to powolne nagrzewanie ziarna, drugi to właściwe suszenie a trzeci to dosuszanie, czyli okres suszenia doprowadzający ziarno do 12% wilgotności i trwa ok. ¼ całkowitego czasu suszenia. W drugim etapie wydajność suszenia zmniejsza się, natomiast temperatura ziarna rośnie i w tym momencie należy uważać by temperatura na powierzchni ziarna nie przekroczyła 70°C, bo ziarno zaczyna brązowieć, co jest cechą niepożądaną.

Po doprowadzeniu ziarna do odpowiedniej wilgotności należy pamiętać o jego wentylowaniu.
Składowane w silosie ziarno powinno być systematycznie  kontrolowane pod katem wilgotności i temperatury.
Przewietrzanie składowanego ziarna pozwala kontrolować wahania temperatury i wilgotności. Przewietrzać należy powietrzem suchym, żeby nie wprowadzić do przechowywanego materiału wilgoci.
Bezpiecznie możemy wentylować powietrzem atmosferycznym we wrześniu i październiku a w miesiącach letnich schładzanie powinniśmy przeprowadzić wyłącznie nocą ze względu na wilgotności powietrza oraz różnicę między temperaturą w silosie i na zewnątrz.
By szybko reagować w czasie zagrożenia należy precyzyjnie kontrolować wahania temperatury w silosach w tym celu powinny być w nich umieszczone czujniki temperatury. Automatyczne sterowanie atmosferą w silosie wypełnionym ziarnem daje możliwość wygodnego i efektywnego kontrolowania i zapobiegania utracie wartości przechowywanego materiału.